Het stemt tot nadenken dat een ploeg die gedurende 24 jaar de stad heeft bestuurd nu holderdebolder, nog snel voor de verkiezingen en bijzonder nipt, deze twee pleinen absoluut een nieuwe look wil geven.

De afwerking van het Herbert Hooverplein is allesbehalve en   ondermaats.

Trouwens het hele ontwerp van dit belangrijke plein is fantasieloos en volgens ons een gemiste kans, deze ruimte verdient meer en beter en had het onderwerp moeten geweest zijn van een wedstrijd, ook de Vlaamse bouwmeester had gerust  zijn zegje mogen doen.

Twee jaar geleden werd het verkeerscirculatieplan ingevoerd, een van de zogezegde begeleidende maatregelen was de ‘Pleinenroute’.

Vier pleinen zouden een voorlopige inrichting krijgen: Pater Damiaanplein, Hogeschoolplein, Smoldersplein en het Herbert Hooverplein.

Op de schabouwelijke voorlopige  inrichting van de eerste drie pleinen kwam er zoveel kritiek dat het stadsbestuur een dik jaar geleden het roer omgooide.

Het Herbert Hooverplein zou definitief worden ingericht, dus geen  tussentijds geklooi. Maar het moest natuurlijk allemaal zeer snel gaan want men wil de eventuele electorale bonus  nog verzilveren.

Vandaar de haast en het kunst en vliegwerk.

Na vierentwintig jaar heeft deze meerderheid het niet al te best gedaan wat  inrichting van pleinen betreft.

Een klein overzicht.

Bij de millenniumwissel werd ons beloofd dat weldra de Dijle terug zou stromen op de Vismarkt en dat het plein een grondige make-over zou krijgen. In 2018 is men nog steeds op zoek naar een bevredigend ontwerp en heeft men de herinrichting van het plein gekoppeld aan de realisatie van de Bruulparking?!

Van het Rector De Somerplein zegt de burgemeester zelf dat de huidige inrichting niet de beste keuze was. We wachten op de vergroening van het plein, maar dit zal natuurlijk niet alles goed maken. Heel het systeem van de vele bussen op deze plek, naast een historische site van formaat, moet herbekeken worden.

Het Pater Damiaanplein is een echte klucht veel uitleg is hier niet nodig. Een paar maanden terug  sprak de schepen nog over een tweede voorlopige (?!) inrichting van het plein van de hand van landschapsarchitect Michel Pauwels. Hebben jullie iets gezien?

Het lot van het Hogeschoolplein ligt blijkbaar in de handen van Patrick Vanoppen die hier een brouwerij, brasserie en  hotel wil bouwen. In maart 2017 verklaarde hij dat de werken in september 2017 zouden starten. Er zit blijkbaar vertraging op het project.

Het plein wordt pas heringericht na de realisatie van dit prestigieuze plan!

Voorbeeld van een betonnen plein, zoals het niet hoort, is het pas gerealiseerde Blauwputplein! Trouwens ook  het Martelarenplein kan wat meer groen verdragen…

Hopelijk worden, bij de volgende bestuursperiode, niet alleen de straten en de stoepen aangepakt maar krijgen ook onze pleinen  een inspirerende inrichting, liefst met een flinke portie groen,  water waar het kan,  met veel respect voor het historisch erfgoed en met oog voor hedendaagse kunst.

Ook wat de inrichting van de publieke ruimte betreft moet  Leuven een kwaliteitsstad zijn!

Er is nog werk aan de winkel!

Luc Ponsaerts

2018-08-27

Er werd ook even gedacht aan het J.M. Artoisplein en zelfs  aan het Sluispark als nieuwe stek voor het beeld.

Volgens een betrouwbare bron zou de ballon nog onbewogen  in het stadsmagazijn, aan de Vaart,  liggen.

Dany Tulkens, de kunstenaar  die hem in 1988 ontwierp, zou  aan het uitkijken zijn naar een manier om hem te kuisen.

Ook aan het station beweegt er  niet veel. Aan een fundering voor een slankere sokkel is men zeker nog niet  toe! Het zou vooral  een wachten zijn  op toelatingen, berekeningen en bestekken.

Door dit alles is er wat ongerustheid bij de Jaartallen en ze vragen zich af wanneer hun cadeau  aan de stad   het straatbeeld  terug zal  sieren.

Wij willen hier niet stoken, maar met beelden die in een stadsmagazijn terecht komen hebben wij geen goede ervaring!

We denken  aan ‘le jardin imaginaire’ van Daniël Buren waar het stadsbestuur in 2004 200.000 euro voor neertelde!

In 2008 werden de gekleurde glazen  panelen waar de imaginaire tuin uit bestond door de technische dienst weggehaald, sinds toen zijn ze aan het verkommeren in een stadsmagazijn. Het juridisch dispuut over wie verantwoordelijk is voor de constructiefout, waardoor er water insijpelde in de panelen, duurt blijkbaar nog voort.

Het verhaal van de verweesd achtergelaten Sylvain Van de Weyer is algemeen gekend,  ook dat beeld is terecht gekomen in een stadsmagazijn en heeft ondanks zijn historische waarde blijkbaar geen toekomst meer in het Leuven van vandaag! Triest, een schande!

Hoe dan ook de Jaartallen zullen hun hoogdagen moeten beleven zonder  ballon! Ook nu is de communicatie tussen  het stadsbestuur en de belanghebbenden eender karig om niet te zeggen nihil!

Trouwens iedereen vraagt zich af waarom de ballon eigenlijk weg moest!

Luc Ponsaerts

26 augustus 2018

SYLVAIN VAN DE WEYER.

Om het nationale gevoel aan te wakkeren, in de jonge Belgische staat, verschenen er op diverse plaatsen in het land monumenten om het bestaan van het koninkrijk de nodige luister te bezorgen.

Zo verging het ook Leuven, dat de eer kreeg om  een beeld te mogen plaatsen voor de figuur van Sylvain Van de Weyer.
Het was  het allereerste standbeeld van de stad.
Kort na zijn dood, in 1874 te Londen, besloot het Leuvens stadsbestuur dat er een standbeeld van Sylvain Van de Weyer  op het stationsplein moest komen.
Het geld hiervoor werd verzameld via een nationale inschrijving en ook de Belgische staat, die de verering van een nationaal symbool wel zag zitten, deed een flinke duit in de zak. Het beeld van Charles Geefs werd  in 1876 ingehuldigd in aanwezigheid van Leopold II
Sylvain Van de Weyer (1802-1874) geboren in Leuven, stond aan de wieg van de  Belgische staat, was lid van het Voorlopig Bewind, de eerste Belgische minister van Buitenlandse Zaken en hij is ook kort liberaal premier geweest.

Na de eerste wereldoorlog moest het beeld wijken voor het oorlogsmonument om zo overgeplaatst te worden naar de Volksplaats (nu Monseigneur Ladeuzeplein).

Ook daar moest hij omstreeks 1990 weg omwille van de realisatie van de ondergrondse parkeergarage. Het  beeld werd tijdelijk in quarantaine geplaatst in het stadspark om terecht te komen op het einde van de Kapucijnenvoer. Daar was hij ook niet  echt welkom en moest hij de benen nemen voor een opengelegde Voer om uiteindelijk weinig glorieus te worden opgestapeld in een stadsmagazijn!

We weten dat het niet evident is  om een plaats te vinden voor dit groots monument met zijn indrukwekkende sokkel (het beeld heeft ruimte nodig) maar het laten verkommeren in een stadsmagazijn is helemaal geen optie en zou meer dan zonde zijn.

De Leuvenaars hebben Van de Weyer nooit ten volle gewaardeerd of in het hart gesloten, hij verbleef liever in hogere kringen in Brussel en Londen.

In die zin zou het beeld misschien beter thuishoren  in Brussel ergens in de omgeving van het Warandepark.

Het Leuvens Historisch Genootschap heeft ooit gesuggereerd om hem te ruilen voor het  Sint-Jorisretabel van Jan Borreman, een retabel dat in principe Leuven toebehoort, maar nu is te bewonderen in de Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis aan het Jubelpark in de hoofdstad.

Sommigen hebben ook geopperd om het beeld te smelten en om van het rijke brons Tobbakabouters te maken ☺!

In 2030 vieren we 200 jaar België, hopelijk hebben wij tegen dan een oplossing voor het beeld gevonden!

Dit stuk Leuvense en Belgische geschiedenis, dat men best in de juiste historische context plaatst, moet mits de juiste setting terug een definitieve plaats krijgen in onze stad!

Er is sprake  om het beeld een plaats te geven op een locatie aan de ring, ter hoogte van Gasthuisberg (?).

Luc Ponsaerts
27/05/2018

Een aantal bepalingen moeten worden verduidelijkt en wijzigingen moeten worden opgenomen om evoluties inzake vormgeving en inrichting te stroomlijnen, om zo een nieuwe wildgroei tegen te gaan.

We moeten de handelaars niet den duvel aandoen en hen overladen met regeltjes. We laten best ruimte voor creativiteit.

Anderzijds moeten handelaars/horecamensen worden gesensibiliseerd, omdat het belangrijk is voor de attractiviteit van onze  stad dat er een aantal afspraken worden gemaakt, hoe men de publieke ruimte, die toch van ons allemaal is, inneemt.

Er zijn handelaars die ontzettend hun best doen om hun pand er aantrekkelijk laten uit te zien en er ook in slagen om een bijzonder smaakvol terras in te richten.

Maar soms als ik door de stad wandel heb ik toch de indruk dat niet iedereen er zich van bewust is dat er reglementeringen  bestaan en dat  afspraken best worden gerespecteerd.

Ik heb het dan niet alleen over terrassen en co maar ook over schreeuwerige lichtreclames of andere opzichtige reclameboodschappen op mooie gevels in het historisch stadshart.

Betrokkenen doen dat doorgaans niet opzettelijk, maar vooral omdat ze niet op de hoogte zijn van de desbetreffende reglementering.

En kun je ze het kwalijk nemen, want daar bestaat een turf aan reglementen die betrekking hebben op een horeca-uitbating.
Mensen die een nieuwe horecazaak willen opstarten worden best begeleid om zich door een aantal reglementen te worstelen.

Misschien een opdracht voor onze horeca-adviseur. Positief is dat men een brochure gaat maken waar in ‘mensentaal’ wordt uitgelegd waar het om gaat.

Wanneer iedereen goed is geïnformeerd is het noodzakelijk dat er wordt nagegaan of men conform werkt met datgene wat is afgesproken.

En hier knelt het schoentje wel een beetje, sommige stadsdiensten voelen zich niet bevoegd om te controleren en eventueel scheefgegroeide situaties recht te trekken.

Dit tot grote ergernis van diegenen die zich wel aan de regels houden.

Qua informatie, opvolging en het afdwingbaar stellen is er nog heel wat werk aan de winkel.

Spijtig is dat het toepassingsgebied voor uniforme vormgeving van terrassen momenteel wordt beperkt tot drie pleinen (Martelarenplein, Grote en Oude Markt). Waarom bijvoorbeeld niet het Rector De Somerplein, met zicht op ons uniek stadhuis en het horecagedeelte van het ‘nieuwe’ Ladeuzeplein…

Toch  oppassen dat wij niet evolueren naar een stad die het plaatsen van koterijen aan de voorgevels faciliteert. Dan heb ik het vooral over tijdelijke constructies, die volgens het reglement het karakter en de kwaliteit van de omgeving dienen te respecteren.
Maar hoe bepaal je dat karakter en die kwaliteit en welke superambtenaar gaat zich hier mee bezighouden?

Handel en horeca hebben er alle belang bij dat Leuven  een verzorgde en visueel aantrekkelijk stad is. De publieke ruimte is van ons allemaal, laat er ons zorg voor dragen.

Luc Ponsaerts.
23/04/2018

We moeten toegeven dat de universiteit  ter gelegenheid van haar verjaardagen steeds gul is geweest voor de Leuven. In 1975, ter gelegenheid van 550 jaar Alma Mater, werd ons Fonke geschonken. Vijfentwintig jaar later, was het de beurt aan Fabre om een geschenk te ontwerpen. Het werd de iconische ‘Totem’ op het Ladeuzeplein.

De huidige rector, Luc Sels, heeft  duidelijk laten weten  dat er samenwerking nodig is tussen universiteit en stad  om de gebouwenpracht van de unief te tonen. 

Terecht zegt hij dat Leuven op toeristisch vlak een sterkere magneet zou kunnen zijn dan vandaag als er meer wordt samengewerkt.

We kunnen de rector alleen maar volmondig gelijk geven. De Alma Mater kan alleen maar winnen aan prestige en uitstraling wanneer ze de factor traditie nog meer accentueert, terwijl de stad deze toeristische troef te weinig ontgint.

Maar gelukkig, er beweegt iets. Ik denk  aan de museumzaal in de universiteitshallen die werd opengesteld voor het publiek, maar ook aan de universitetsbibliotheek…

In De Standaard van 21 oktober 2017  verklaarde de rector hij dat hij tegen het feestjaar een groot centraal universitair museum wil. Dat zou in ieder geval een fantastische troef zijn voor Leuven!

Misschien moet men ook eens nadenken over een masterplan rond de inrichting van de publieke ruimte in het historisch hart van de universiteit (Naamse, Hogeschool…) zodanig dat deze omgeving een mooi geheel vormt.

In ieder geval een verjaardag om naar  uit te kijken, om naar toe te leven.

Verder dan het resultaat van een aantal  tellingen (van o.a. Vectris…) zijn wij achteraf niet gekomen. Zijn er andere finetuningen uitgevoerd en welke zijn de effecten?

Hoe is het in de straten waar bewoners zich vooral slachtoffer voelden van het ingevoerde plan?

Ook rond de voorlopige inrichting van pleinen en straten blijft het mistig en krijgen we slechts schaarse en soms tegenstrijdige informatie. Raadpleegt men de betrokken bewoners en handelaars? Hoeveel kosten deze voorlopige ingrepen?

Werden ondertussen de stakeholders, de bewoners, de handelaars, leveranciers, bezoekers verder geconsulteerd? Werd er een poging ondernomen om tot een onafhankelijk tevredenheidsonderzoek te komen?

Of zoals dat in Gent gebeurde, denkt men aan een enquête en een lijvig rapport waar elk facet van het plan op een gedetailleerde manier wordt geanalyseerd, met als resultaat de nodige bijsturingen. In ieder geval in de Arteveldestad wordt er  ruimer en meer gecommuniceerd.

Het zou verkeerd zijn om een grondige evaluatie  ‘stoemelings’ over de verkiezingen heen te tillen, hopende dat de storm wel gaat liggen, dat creëert alleen maar frustratie en burgers die zich bekocht voelen.

Een goed onderbouwde evaluatie neemt eveneens de wind uit de zeilen van criticasters en toogfilosofen.

Politiek gespin dat resulteert in imagoschade voor onze stad  helpt niemand vooruit, daarom vragen wij klaarheid en een tweede en grondige evaluatie.

‘Bomen, banken, dansvloeren, speelelementen enzovoort blazen nieuw leven in onze binnenstad…
De stad werkt voor deze inrichting  nauw samen met het Platform Straten Vol Leuven…
Inwoners, vrijwilligers, professionals enzovoort blazen  samen met de stedelijke diensten extra leven in de binnenstad…’

We  kunnen gerust stellen dat deze Pleinenroute alles behalve een succes is geworden. Het Pater Damiaanplein, waarvoor het stedenbouwkundig bureau BUUR tekende, heeft er nog nooit zo ellendig bijgelegen.

Verbrokkeld asfalt, slordig straatmeubilair, armzalig groen in veel te kleine mozaiekbakken (waar men reflectoren heeft op geplaatst)… geven deze locatie eerder  de allures van een banlieue  i.p.v.  een begeesterend stadsplein te zijn.

Hopelijk ziet  men zijn vergissing in en geeft men dit voor Leuven karakteristieke plein een aangename en waardevolle definitieve inrichting. Men zou van dit plein, rekening houdend met zij die het gebruiken, echt  een parel kunnen maken.

Alles is er aanwezig om  deze ruimte om te bouwen tot een  aangename ontmoetingsplek.
Je hebt er het Iers College, het  Hollandcollege, de Sint-Antoniuskapel met de crypte van een heilige… als getuigenissen van het rijk historisch Leuvens verleden.

Maar Sint-Damiaan is blijkbaar geen sant in eigen stad.

Reeds tien jaar geleden hebben wij erop aangedrongen om met een inspirerend figuur als Damiaan iets te doen. Spijtig genoeg heeft men niet naar ons geluisterd en ligt het plein er nu lepreus bij.

Luc Ponsaerts
25/02/2018

DE SOAP VAN HET PATER DAMIAANPLEIN KRIJGT EEN VERVOLG!

Vorige maandag heb ik tijdens de gemeenteraad nogmaals de erbarmelijke toestand van dit plein aangekaart.
Triomfantelijk kondigde de schepen, Dirk Robbeets, aan dat de definitieve plannen voor de TWEEDE VOORLOPIGE(!!!) inrichting van het plein binnen drie weken klaar zijn en dat landschapsarchitect Michel Pauwels (o.a. bekend van de Dijleterrassen) instaat voor deze herkansing van het plein.
De schepen suggereerde zelfs dat ik niet te goeder trouw handelde en dat ik op de hoogte zou zijn van de op komst zijnde verfraaiingen. Met andere woorden, mijn vraag is gewoon maar stemmingmakerij. Wat uiteraard QUATSCH is!
Ander 'groot' nieuws is dat het beeld van Pater Damiaan aan Sint-Jacob letterlijk van zijn voetstuk wordt gehaald en een plaats zonder sokkel krijgt aan de Sint-Antoniuskerk. Wat uiteraard niet verkeerd is, want wij zijn steeds vragende partij geweest om Damiaan een prominentere plaats te geven op het plein waar de crypte van de heilige zich bevindt.

Maar er is een maar!

Het bronzen beeld van Pater Damiaan aan de Sint-Jakobskerk, gemaakt door Constantin Meunier, draagt niet het hoofd ‘van de grootste Belg aller tijden’ maar dat van de rijzige kanunnik Armand Thiéry. Als goede kennis van Meunier kreeg hij het, als opdrachtgever, voor mekaar om zelf afgebeeld te staan ter nagedachtenis van een ander. Dit is meteen de verklaring waarom de paters van de Heilige Harten-Picpussen (de congregatie van Damiaan) niet happig zijn om het beeld te ontvangen!
Ik hou jullie op de hoogte!

De vraag, melding wordt via dit nummer zo snel mogelijk afgehandeld, soms vraagt dat wat meer tijd, maar 1777 staat in voor contact met alle diensten van de stad,  het OCMW, politie, brandweer, het parkeerbedrijf,…

De burgers worden steeds op de hoogte gehouden van wat er gebeurt met hun vraag. Meldingen worden ook via een digitale kaart, waar iedereen toegang tot heeft, bijgehouden en opgevolgd.

De  gratis te downloaden app waardoor je met foto en al dadelijk een melding kunt versturen via je smartphone is  een meerwaarde, waardoor je, je als burger meer betrokken voelt met datgene wat  er in je stad gaande is.

Ze zijn ook trots op hun ‘Thuisloket’, gelanceerd in maart 2016 waardoor  men 16 belangrijke attesten en uittreksels van het team burgerzaken gewoon thuis kan opvragen.

Uiteindelijk is het de bedoeling dat je alles via dit thuisloket kunt regelen en dat een bezoek aan het stadskantoor bijna overbodig wordt. Dit betekent ook een pak vrijgekomen tijd voor het personeel. Tijd die kan dienen om de dienstverlening nog te verfijnen.

De dichting van de digitale kloof is ook een niet te verwaarlozen opdracht.
Men brengt de stad dichter bij de burger en men wil dat iedereen mee kan.
Binnen het kader  van @llemaal digitaal zorgt men voor   opleiding, toegang tot publieke computers en gerichte begeleiding via een breed netwerk van liefst 100 vrijwilligers en medewerkers.

We hebben wel de indruk dat de Kortrijkse burgemeester, ooit nog Staatssecretaris voor Administratieve Vereenvoudiging, een goede marketeer is, die het digitaal verhaal weet uit te dragen.

Wij dringen er bij het stadsbestuur op aan dat men onderzoekt hoe één centraal aanspreekpunt de dienstverlening voor de inwoners efficiënter en degelijker kan maken.

Dat men een  gratis meldingsapp lanceert waardoor  men problemen, via zijn smartphone en met foto,   kan melden.

Ook moet er nagegaan worden hoe men de dienstverlening nog kan vergemakkelijken door de verdere uitbouw van een ‘thuisloket’.

Bestuderen hoe men de digitale kloof  in onze stad verder kan dichten.

Tot slot moeten de bewoners meer en meer worden betrokken bij het digitaal verhaal van de stad, via acties en doelgerichte communicatie.

Luc Ponsaerts
26/02/2018

Wij hebben goede hoop  dat de op komst zijnde stedenbouwkundige erfgoedverordening (men voorziet die voor het midden van dit jaar) zijn nut zal bewijzen, zodanig dat een selectie  van waardevolle clusters en individuele erfgoedpanden kunnen gekoppeld worden aan voorschriften rond beheer en sloop.

Ik heb de tijd nog gekend dat  historisch erfgoed zich, bij wijze van spreken, beperkte tot wat kerken en het stadhuis.

Oudere Leuvenaars hebben nog steeds niet het trauma verwerkt dat het verdwijnen van de   Vismarkt met  zich meebracht. Een prachtig monumentaal gebouw dat werd ingeruild voor een zielloze parking. De tijdsgeest noemt men dan dat.

Gelukkig zijn wij aan een inhaalbeweging bezig. Bouwkundig erfgoed maakt een stad authentiek, uniek, zorgt voor een verhoogde belevingswaarde en wakkert de stadstrots aan.

Daarom is het noodzakelijk, dat ondanks de reeds gedane inspanningen, naar mogelijkheden worden gezocht om de inventarisatie (voorlopig zijn alleen Leuven en Wigmaal geinventariseerd) nog een duw in de rug te geven. Zodanig dat datgene wat waardevol is in de andere  deelgemeenten niet onder de slopershamer terecht komt. We denken dan aan de spijtige sloop van Villa De Wilg in de Platte Lostraat.

Vermits erfgoed van ons allemaal is, lijkt het ons  bijzonder belangrijk dat men de Leuvenaar op alle mogelijke manieren sensibilliseert, informeert en betrekt bij het erfgoedverhaal.

Toch moeten wij met de nodige  zin voor nuance, realiteitszin en met de vereiste expertise omgaan met datgene wat belangrijk is voor  de toekomstige generaties en in die zin best  wordt bewaard.

De slinger mag evenwel niet doorslaan in de andere richting.

We denken bijvoorbeeld  aan  de betwistbare erfgoedwaarde van het gemeentehuis van Heverlee, het  Ruelenspark, om er maar twee te noemen.

Er zullen keuzes moeten worden gemaakt!
27/02/2018

Wij moeten nog meer focussen op thuiszorg en werk maken van een actieplan om eenzaamheid te bestrijden.

Hierin kunnen studenten en ouderen mekaar vinden. Zorg Leuven onderneemt pogingen, met het kleinschalig project Casa Cura waar de student voor de kotmadam zorgt  en zo een lagere huurprijs betaalt.

Maar er kan meer! Leuven als creatieve stad zou hier een pioniersrol moeten spelen.

Hoe brengen we  via alternatieve woonoplossingen  generaties samen, op welke manier benutten wij  het meest efficiënt de beschikbare ruimte, hoe stimuleren wij de zelfredzaamheid en counteren wij de sociale isolatie…

Vragen die een antwoord verdienen, want dit kan resulteren in een win-winsituatie voor student en senior.

Het Helleputtegebouw, uit 1913 opgetrokken in neogotische stijl, huisvestte in het begin van de twintigste eeuw de Volksbank van Leuven, een coöperatieve spaar- en kredietmaatschappij.

Cera, als coöperatieve vennootschap, keert terug naar haar roots in de Muntstraat. Straat waar er in de veertiende eeuw reeds een vorstelijk muntatelier was gevestigd.

Cera heeft ook een mooie kunstcollectie uitgebouwd (een 400-tal Belgische werken van na 1945), die wordt beheerd door Museum M en die ons door wisselende tentoonstellingen zal worden gepresenteerd.

Cera heeft met een nieuwbouw geopteerd voor een ambitievolle en kwalitatief sterke hedendaagse architectuur, met respect voor de omgeving.

Een mengeling van diverse bouwvormen op één locatie moet kunnen. Zo is bv.  het politiekantoor uit 1822, opgetrokken in neoclassicistische stijl, een aantal eeuwen jonger en in een totaal andere stijl dan het stadhuis…

Het nieuwe gebouw valt ons wel wat tegen wat transparantie  betreft. We hadden  op het gelijkvloers meer een semipublieke ruimte verwacht die in interactie zou staan met de directe omgeving.

Met het stadhuis dat in 2025 zijn definitieve invulling krijgt, de nu bijna volledig gerestaureerde Sint-Pieterskerk, het vernieuwde Tafelrond… kan de nieuwe Ceravestiging een cultuurhistorische speler worden waardoor het historisch stadshart en de plaatselijke horeca worden versterkt.

Wij vinden het  positief dat de spiltentoonstelling rond de wederopbouw van Leuven, vanaf mei zal worden georganiseerd in het Helleputtegebouw. Meer van dat!

Het lijkt ons belangrijk dat er een wisselwerking is tussen de buurt en  dit nieuwe complex. Cera als deel van een culinaire en cultuurhistorische cluster!

Leuven heeft de ambitie om in 2030 Europese Culturele Hoofdstad te worden,  er mag gerust een tandje worden bijgestoken.

Als je Leuven verder wilt uitbouwen als toeristische bestemming dan zijn een aantal culturele hotspots geen overbodige luxe.

In dit verband vragen wij het volgende aan het College van Burgemeester en Schepenen:

1. Vragen aan Cera dat de buren uit het stadhuis (de gemeenteraad) worden uitgenodigd op een rondleiding in het gebouw.
2. Hetzelfde geldt  voor de gehele buurt, want onbekend, maakt onbemind.
3. Opendeurdagen organiseren waarop iedereen welkom is, het gebouw is een pareltje wat integratie  van allerlei vernieuwende en duurzame technieken betreft. Ook hoe oud en nieuw wordt geïntegreerd is meer dan een bezoek waard.
4. Regelmatig overleg plegen tussen de betrokken schepenen en de directie van Cera om een visie te ontwikkelen rond de culture mogelijkheden en wisselwerkingen tussen stad en Cera.
5. Aandacht besteden aan de betegeling van de Boekhandelstraat, dit is nu een lappendeken en zou best worden geüniformeerd met de Muntstraat.
6. Wat doen aan de  verlichting en belichting in de Boekhandelstraat, die nu ‘s nachts als ‘een donker gat’ wordt ervaren.

Luc Ponsaerts
Gemeenteraadslid
23/01/2018

We kunnen best nog wel wat toeristische highlights in het hart van de stad gebruiken.

Onlangs hebben we met de nodige en terechte luister de honderdvijftigste verjaardag van onze schouwburg gevierd.

Wat een pracht van een gebouw! Als je de eretrap opwandelt om in de overweldigende foyer terecht te komen dan droom je toch weg?

De Sint-Pieterskerk, het stadhuis en de schouwburg zijn drie culturele heiligdommen. Alleen in de Sint-Pieterskerk kun je, buiten de misvieringen, terecht voor een niet geleid bezoek.

Het verhaal van het  stadhuis willen we niet opnieuw oprakelen. We hopen dat de plannen zo snel mogelijk worden gerealiseerd.

Laat ons tevens werk maken van een schouwburg die ook buiten de voorstellingen (gedeeltelijk) toegankelijk is of een functie krijgt, de status van het gebouw waardig.

Een denkoefening, die in het vooruitzicht van een nieuwe podiumkunstenzaal, zeker niet overbodig zal zijn.

Ooit werd er geopperd, in navolging van o.a. de Bourlaschouwburg in Antwerpen en de Brasserie de Foyer NT Gent, om in de foyer een Grand Café te vestigen.

Dit zou zeker een versterking betekenen voor de Leuvense Horeca. Waarom deze plannen in een schuif zijn terecht gekomen, weten we niet.

Volgend jaar herdenken wij het einde van de eerste wereldoorlog met o.a. een tentoonstelling over de voor Leuven typische wederopbouwarchitectuur. In een tijd dat vooral art deco en modernisme het architecturale schoon weer maakten greep Leuven terug naar een ‘historiserende’ bouwstijl. Volgens sommigen een spijtig anachronisme. 

In die zin is de stadsschouwburg met zijn vele art deco-elementen bijzonder.

We vragen dat men onderzoekt hoe de schouwburg (of een specifiek gedeelte ervan, zoals de foyer) ook buiten de voorstellingsmomenten een functie kan krijgen. Zodanig dat de schouwburg, omwille van zijn artistieke belevingswaarde,  een open huis wordt waar Leuvenaar en toerist kunnen van genieten.

Tijdens de tentoonstelling over wederopbouwarchitectuur wordt er best ook aandacht geschonken aan de toen heersende architectonische stromingen.

Luc Ponsaerts
Gemeenteraadslid

Een nieuwe kunstensite ontwikkelen aan de rand van de stad zou een schromelijke vergissing zijn en een definitief gemiste kans.

We zijn dan ook tevreden dat men de procedure is gestart om  samen met de Vlaamse Bouwmeester een ontwerper aan te stellen  en dat men gestaag verder werkt zodanig dat het dossier, optie al of niet kan worden gelicht. Ondertussen kunnen de geesten rijpen om uiteindelijk definitief te opteren voor de meest logische oplossing.

Toch kunnen wij ons niet van de indruk ontdoen dat het allemaal wat snel gaat en dat er  gebrek is aan burgerparticipatie.  Dergelijke ingreep moet breed worden gedragen en moet de Leuvenaar begeesteren. De bekommernis wat mobiliteit  rond deze site betreft moet zeker  worden onderzocht.

Van bij het begin moet de creativiteit  en het enthousiasme ervan afspatten.

En inderdaad, zoals men het omschrijft,  de podiumkunstensite moet een dynamische en aantrekkelijke stedelijke ontmoetingsplek worden van en voor iedereen, met architectuur en publieke ruimte ontwerp op topniveau.

De ambities zijn steil, maar daar tegenover staat een investering van 33 miljoen, een kost die een ‘financiëel gezonde stad’ kan dragen beweert de betrokken schepen. Toch zijn we benieuwd wat de exploitatiestudie ons nog zal leren.

Hopelijk vergalopeert het college zich niet. Leuven is terecht gegroeid als cultuurstad. Maar kan een stad als Leuven met 100.000 inwoners een steeds toenemende exploitatiekost aan.

Er zitten toch nog andere projecten in de pipeline, ik denk  aan de herbestemming van het stadhuis.

En dan is er nog, als een donderslag bij heldere hemel, onze ambitie  om in 2030 culturele hoofdstad van Europa te worden. Wat Mons/Bergen kon in 2015, moet Leuven nog veel beter kunnen.

Het zou inderdaad een stimulans kunnen zijn om Leuven als culturele en toeriustische bestemming een extra duw te geven. Het streelt onze stadstrots en het zwengelt de creativiteit van de eigen inwoners aan.

Maar ook dat kost geld en we horen niet alleen euforische reacties,  meer  nuchtere Leuvenaars mompelen dat fatsoenlijke stoepen en wegen prioritair zijn.

Of zou de huidige meerderheid nog wat electoraal lekkere brokken in de verkiezingsarena willen gooien?

17/12/2017

De inwoners van Hasselt kunnen dan weeral via een badge hun restafval droppen…

De containers bestaan uit een betonnen kuip waarin een metalen bak hangt goed voor meer dan 80 huisvuilzakken. Met de badge, die kan worden aangekocht op de milieudienst en die je zelfs via het internet kan opladen voor 5 of 10 zakken,  kan je de laadklep openen en je afvalzak er in plaatsen en dit de klok rond elke dag omdat het niet gepaard gaat met geluidsoverlast.
De containers zijn uitgerust met een automatisch meldingssysteem bij noodzaak tot lediging.

In Leuven hebben wij de mond vol van klimaatneutraliteit, het is dan ook lastig te  begrijpen dat  men in onze stad zo schoorvoetend omgaat met deze manier van  collectief inzamelen.

Tijdens de laatste milieucommissie hebben we een folder gekregen van EcoWerf waarin het principe van de OCT’s wordt toegelicht. Eindelijk!

In de gemeenten waar dergelijk systeem consequent wordt toegepast, ziet men een daling  van de hoeveelheid restafval.

Daarnaast wordt het aantal plaatsen waar ophalers halt moeten houden veel kleiner. Minder rondrijdende vrachtwagens met restafval zijn natuurlijk ook goed voor de mobiliteit, goed voor de verkeersveiligheid (minder manoeuvres rond stilstaande vuilkarren), goedkoper (minder uren werk) en beter voor het milieu (minder rondrijden is minder benzineverbruik en minder uitstoot van CO2).

We weten ook dat het niet evident is om in het centrum en het dicht bebouwde gedeelte van de stad  de juiste plaatsen te vinden voor de inplanting van deze containers (ondergrond zit vol met leidingen) maar   we vinden het wel een gemiste kans dat men bij nieuwbouw niet is overgegaan tot dit systeem (Vaart, Centrale Werkplaatsen, Janseniushof, …)

We hoeven niet met alles de eerste te zijn, soms is het verstandig om terug te vallen op de expertise die men elders heeft opgebouwd.

Maar in een stad waar het vuilniszakkenvoetbal een trieste realiteit is lijkt het ons meer dan opportuun dat we nadenken over hoe we onze vuilinzameling nog efficiënter kunnen uitbouwen en organiseren.

Wij vragen dat het stadsbestuur een dossier zou samenstellen met o.a. de bevindingen in Vlaamse en buitenlandse steden (voor- en nadelen), zo leren we van  anderen.

Nu kan men reeds nagaan hoe het systeem in nieuwe woonwijken kan worden geïnplementeerd en men kan tevens zoeken naar plaatsen in het centrum waar het technisch mogelijk is en waar het vuilniszakkenvandalisme welig tiert!

Waar wachten we nog op?

Spijtig genoeg staat het college leeg en heeft het geen functie, de binnenplaats wordt stilaan overwoekerd door onkruid.

Het pand is eigendom van de Regie der Gebouwen en zou via Justitie een invulling krijgen als rechtbank van koophandel en ook de arbeidsrechtbank en het auditoraat zouden er komen. Dat waren in ieder  de intenties in 2014.

Momenteel is het stil rond het gebouw. Bijzonder spijtig want een leeg gebouw is snel terug verloederd.

Met het Villerscollege, vlakbij, vormt het Luxemburgcollege een mooie eenheid en verwijzen beide colleges naar, niet alleen de Leuvense geschiedenis, maar ook die van de KU Leuven.

Toch eens aandringen bij de betrokken overheid.

Een kerkenbeleidsplan!

De lokale kerkelijke en gemeentelijke overheden hebben van de Vlaamse overheid de opdracht gekregen om samen een globaal kerkenbeleidsplan op te maken voor hun gemeente.
Het door bisdom en gemeenteraad goedgekeurde kerkenbeleidsplan moet ten laatste op 30 september 2017  worden voorgelegd aan het agentschap Onroerend Erfgoed.
Het kerkenbeleidsplan is noodzakelijk voor het  verkrijgen van verhoogde restauratiepremies en van toelagen  voor kerken die voor de erediensten open blijven.
Naast het bestaan van een lokaal kerkenbeleidsplan, als voorwaarde voor het verkrijgen van subsidies, zijn er nog andere redenen waarom het aanbevolen is om een plan op te stellen.
Een parochiekerkenplan kan dienen in allerlei beleids- en beheersplannen. Het kan een objectief beeld geven over het gebruik van de parochiekerken en alle positieve en minder gunstige gevolgen die daaraan verbonden zijn.

De opmaak van het Leuvens kerkenbeleidsplan kent een lang voortraject waarbij het Centraal Kerkbestuur Leuven nauw samenwerkte met de stad Leuven en de betrokken kerkraden.

Bij de herbestemming van erfgoed vertrekt men steeds van de erfgoedwaarde van het gebouw.

Vanwege de symboliek van een kerkgebouw dat in zijn functie als godshuis mensen samenbrengt om te bidden, te vieren, te gedenken en te rouwen, bezitten kerken ook een belangrijke belevingswaarde die weinig tastbaar is, maar zeer aanwezig en die een belangrijke rol speelt.
Zelfs indien een kerk ontwijd wordt, is het belangrijk om ook deze invalshoek bij herbestemming indachtig te zijn.
Naast het onroerend erfgoed verdient ook het roerend erfgoed in de kerken aandacht, zeker bij een herbestemmingsproject.
De Leuvense kerken beheren  een belangrijk deel van het kunstpatrimonium in de stad. Dit is de reden dat de stad  kerken stimuleert tot het inventariseren van hun collecties.
Onze stad telt momenteel  twintig parochiekerken.
In Leuven werden reeds meerdere kerken en kapellen  herbestemd.  Slechts één voorbeeld.

Een kerk als restaurant van een woonzorgcentrum

Een van de recentste (april 2016) en meest tot de verbeelding sprekende herbestemmingen is die in de Brabançonestraat waar de beschermde Sint-Alfonsiuskerk in 2006 werd gesloten als kloosterkerk van de paters Redemptoristen.
De kerk mocht niet worden gesloopt voor de bouw  van het nieuwe woonzorgcentrum Sint-Vincentius en werd bijgevolg geïntegreerd in het project.

De oude kerk is nu omgetoverd tot een toprestaurant, voor de bewoners van het woonzorgcentrum, onder leiding van een tweesterrenkok. 
Door de nieuwe functie blijft de kerk in gebruik en is het een plek van samenkomst. Een prachtig voorbeeld van de herbestemming van een kerk.
Sint-Vincentius is een zeer stijlvol  complex met heel wat ‘verwensnufjes’, maar je betaalt er ook voor. Een standaardkamer kost 2.700 euro per maand. En wil je een suite, dan betaal je 125 euro per dag.

Toeristische toekomst!

Leuven is bijzonder rijk aan  religieuze gebouwen met een uitzonderlijke historische en architectonische waarde.
De toeristische dienst wil er voor ijveren dat deze kerken meer en regelmatiger toegankelijk zijn. 
Uiteraard is de Sint-Pieterskerk onze grote trots, de restauratie nadert de eindfase.
Wat de binnenrestauratie betreft werd  geopteerd om in verschillende fasen te werken, zodat   de kerk   steeds voor de eredienst kan worden gebruikt. Elke fase duurt ongeveer een jaar.

De eerste fase (van het interieur) omvatte de vernieuwing van de verwarming en de verlichting.
Aansluitend volgde fase 9, de noordelijke zijkapellen. De binnenmuren, gewelven, gewelfschilderingen, altaren en de bijhorende kunstvoorwerpen werden toen gerestaureerd. .

Fase 10 omvat de restauratie van de natuurstenen binnenmuren, de gewelven en gewelfschilderingen van de dwarsbeuk, de torenmaquette en de bouw van 2 nieuwe inkomportalen.
Het inkomportaal aan de zuidzijde omvat tevens een museumwinkel, aan het inkomportaal aan de noordzijde  komt de weekkapel.
Fase 11 zorgt voor de restauratie van de gewelven van het koor en de herstelling van de kapel van de Fiere Margriet, de restauratie van de kunstvoorwerpen in het koor, het koorgestoelte, de preekstoel, de doopvont en de sacramentstoren.
Naast rooms-katholieke erediensten zullen concerten en andere culturele evenementen als nevenbestemming blijven doorgaan in onze hoofdkerk. Door de profilering van  Leuven als orgelstad, met de hieraan verbonden concertreeksen en orgelfestival, zal het gebruik van de kerk hiervoor alleen maar toenemen.
Vandaag wordt de Sint-Pieterskerk als erfgoedsite nog ondergewaardeerd.
Enkel de M-Schatkamer van Sint-Pieter is ontsloten voor het brede publiek.
M-Leuven beheert de inventaris van het roerend patrimonium.

Ondanks het niet onbewogen verleden van de Sint-Pieterskerk bleven enkele topstukken van uitzonderlijke kwaliteit bewaard.

Vooral de cluster Vlaamse Primitieven is absoluut uniek.
Drie schilderijen werden dan ook samen met een monumentaal gekruisigde Christusbeeld door de Vlaamse Gemeenschap in de ‘Topstukkenlijst’ opgenomen. Het triomfkruis (eind 15de eeuw) van Jan Borman domineert het sierlijke laatgotische doksaal.
De twee altaarstukken van Dieric Bouts ‘Het Laatste Avondmaal’ en ‘De Marteling van de Heilige Erasmus’ zijn absolute publiekstrekkers. Kortom een rijkdom aan objecten die in hun vaak nog originele plaats de authenticiteit van het kerkbezoek compleet maken.
De afgelopen jaren is er  hard gewerkt aan de algehele restauratie van de Sint-Pieterskerk.
In 2018 zal deze restauratie zijn afgerond.
Het ideale moment om ook na te denken over hoe de verhalen en de geschiedenis van de Sint-Pieterskerk kunnen worden ontsloten in een totaalervaring. Museum M werkt hiervoor, op middellange termijn, een nieuw concept uit.
Ik zie uit naar het moment dat de kerk  in zijn volledige glorie zal  schitteren.
Zelfs nu is het  de moeite om de kerk te bezoeken. Ik kom er tot rust en bewonder de sierlijke, blanke, gracieuze… pracht  van dit gebouw.
Laat ons onze kerken koesteren, welke bestemming ze in de toekomst ook krijgen.

Luc Ponsaerts

Ons lijkt dat men eerst moet beginnen met een grondioge update van  het mobiliteitsplan (laatste versie 2002) om vervolgens de andere plannen te implementeren.

Maar goed, beter iets dan niets.

Meer dan ooit zijn wij ervan overtuigd dat het fietsen moet worden gestimuleerd. De fiets is gezond voor wie hem gebruikt en goed voor het milieu. Vooral in een relatief kleine stad met een grote studentenpopulatie zoals Leuven is dit voor velen het ideale vervoer en een middel tegen verkeerscongestie

Elk doordacht plan dat het fietsen faciliteert en vooral veiliger maakt kan voor 100 % rekenen op onze steun.

We moeten hierop nog meer inzetten. Een inhaalbeweging, om tot een gelaagd en gebiedsdekkend fietsnetwerk te komen is noodzakelijk!

Niet alleen de rijdende fiets verdient onze aandacht, maar ook de stilstaande fiets en zeker in het kernwinkelgebied.

Dat het aantal fietsparkeerplaatsen aan het station tegen 2018 met  10.444 bijna verdubbelt is een goede zaak. Zo wordt vermeden dat fietsen op het Martelarenplein en een stuk van de Bondgenotenlaan worden achtergelaten om zo  het voetgangersverkeer te hinderen.

We kunnen gerust begrijpen dat  men het liefst zijn fiets stalt vlak bij zijn bestemming. Maar wat ons minder bevalt  is dat op diverse plaatsen fietsen of fietswrakken rijen dik staan en dit tot ergernis van de voetgangers die er rond moeten laveren.

Blijkbaar is zelfs  een ‘duur model’ in Leuven niet veel waard, want wat ooit  is achtergelaten als een mooi exemplaar verwordt, na maanden onaangeroerd te zijn, tot een weesfiets of wrak. Hierdoor boet de stad in aan netheid en overzichtelijkheid. 

Om dit probleem op te lossen zijn er niet alleen meer fietsparkeerfaciliteiten nodig  maar moet er ook stevig worden gewerkt aan  een fietscultuur die gebaseerd is op respect. Respect  voor de andere weggebruikers, de publieke ruimte…

Het onderling respect en de hoffelijkheid ten opzichte van mekaar hoe je, je ook verplaatst moet worden aangewakkerd en moet het onderwerp zijn van sensibilisering.

Niemand is koning in het verkeer! Hoffelijkheid voor alles!

Het verwondert ons dat er in de nota zo weinig aandacht wordt besteed aan diefstalpreventie. Een fiets ‘lenen’ is nog steeds schering en inslag in Leuven.

Iedereen moet zijn fiets met een gerust gevoel kunnen stallen. In die zin moeten we o.a. een netwerk van buurtfietsenstallingen stimuleren.

Dit zijn maar een beperkt aantal opmerkingen. Een goed fietsbeleid, zeker als je nummer één wil worden,  vraagt een goed onderbouwde totaalvisie en een permanente opvolging.

Een specifieke fietsbeleidsambtenaar die zoekt naar inventieve oplossingen is geen overbodige luxe  in een stad  die inderdaad omwille van de studenten een echte FIETSSTAD is. Iets dat we niet mogen dragen als een last, maar wat we kunnen uitdragen als een voorbeeld voor andere steden.

Typerend voor het plein zijn  het  door de Groendienst prachtig gerestaureerde plantsoen (tot voor een paar jaren was dit een wildernis) en het beeld ter ere van Edouard Remy (1813-1896).

Als ‘innoverend entrepreneur’ lag E. Remy aan de basis van een bedrijf  (rijst- en stijfselsfabriek in Wijgmaal) dat op het einde van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw uitgroeide tot wat wij nu een  multinational noemen. In volle glorie had het meer dan 2000 werknemers.

Maar E. Remy kreeg tevens naam en faam als weldoener.

Geen wilde weldoener, maar volgens sommigen, een gericht filantroop, die goed begreep dat tevreden en gezonde werknemers ook het bedrijf en zijn doelstellingen ten goede kwamen. Maar zijn realisaties  op sociaal gebied waren zo allesomvattend dat men gerust kan beweren dat hij voor zijn personeel een sociale zekerheid “avant la lettre” creëerde en dit in een tijd waar uitbuiting en lamentabele werkomstandigheden schering en inslag waren.

Remy organiseerde een ziekenkas (1864), woningbouw, een veeverzekering voor werknemers met een eigen landbouwbedrijfje   (1874) en verstrekte  leningen (1876). In 1890 had hij al een medische dienst. 
Remy beoogde daarnaast educatieve en culturele ontwikkeling. Vanaf 1860 waren er avondcursussen, kwam er een muziek- en zangmaatschappij. Hij bouwde een foyer en een feestzaal (Ymeria).

Hij keek niet enkel naar zijn eigen werknemers, maar had ook oog voor extern engagement.

Leuven kreeg jaarlijks geld, o.a. om arbeiders werk te verschaffen en om een nachtasiel en hospitaal voor ongeneeslijk zieken uit te bouwen. Maar ook publieke baden, een groene promenade (de boulevard naar hem genoemd), een rusthuis (Hospice Remy), weeshuizen  behoren tot zijn realisaties.

E. Remy is 24 jaar  liberaal gemeenteraadslid geweest. De titel van baron heeft hij geweigerd. Na zijn overlijden was iedereen, boven de partijgrenzen heen, ervan overtuigd dat hij omwille van zijn uitzonderlijke verdiensten zou worden geëerd   met een bijzondere beeldengroep ontworpen door de coryfee van de art-nouveau: Victor Horta.

De uitvoering staat   op naam van de bekende Brusselse beeldhouwer Pieter Braecke (1858-1938), bevriend met Horta.

Aan weerszijden van de buste van de weldoener is er  een sociale evocatie,  die van links naar rechts volgende opschriften bevat: "Bouchée de pain - Ouvriers sans travail - Hospice des incurables - Asile de nuit - Crèche - Oeuvres Scolaires".

Het beeld staat in een plantsoen dat is afgezet door een arduinen boord met verfijnd gietwerk. Het smeedijzeren hekwerk in zweepslagmotief is van de hand van Horta, het is één zeldzaam stukje Horta in Leuven. Het beeld werd ingehuldigd in 1899.

De beeldengroep, de arduinen  boord en het hekje zijn aan restauratie toe. Zo kan men o.a.  de opschriften niet meer lezen. Opschriften die juist een opsomming zijn van de vele sociale verwezenlijkingen van de filantroop.

Wij vragen dat de nodige middelen  zouden worden voorzien zodanig dat het beeld, de arduinen boord en het gietwerk  kunnen worden geherwaardeerd en gerestaureerd, om het monument een prominentere rol te geven in het te vernieuwen plein. 

Deze bijzondere en grote Leuvenaar verdient dit!

Luc Ponsaerts
Gemeenteraadslid Open Vld

22/01/2017

Wanneer de parking onder de Bruul is gerealiseerd (vermoedelijk tegen 2020) kan men beginnen met de verfraaiing van de hele omgeving en kan de publieke ruimte op een functionele maar vooral kwaliteitsvolle  en inspirerende manier worden heringericht.

Open Vld heeft steeds gepleit om dit boeiend stuk Leuven de nodige aandacht te geven.

Er is reeds een consultatieronde geweest waar de burger  zijn ideeën kwijt kon. Wij juichen dit toe.

Het stadsbestuur moet goed luisteren naar de inwoners en de handelaars van de  betrokken buurt. Het participatietraject moet  op een constructieve manier worden doorlopen.

Maar het is zo  maar geen plein. Historisch, architectonisch is dit een sleutellocatie. De oudste markt van de stad, de gewezen vroegere binnenhaven, de geschiedenis die hier werd geschreven en de prachtige relicten die er naar verwijzen, maken dit plein uniek.

Wij hopen dat het stadsbestuur  durf, lef en vooral de ambitie heeft om van het geheel een parel te maken. Een goed ontwerper is dan ook geen luxe, maar een noodzakelijkheid.

Binnen het Leuvens pleinenlandschap moet dit plein een eigen en bijzondere plaats krijgen.

Het mag niet het zoveelste pleintje worden met wat groen en bankjes.

Deze omgeving verdient een meer gedurfde invulling, waardoor de commerciële activiteit wordt aangezwengeld, het wonen er aangenamer wordt en de bezoeker, de toerist wordt  verrast.

Goed is dat de Vlaamse Bouwmeester wordt betrokken bij het zoeken naar een geschikt ontwerp.

Wat ons gunstig stemt is dat de vernieuwing van de Mechelsestraat er zal voor zorgen dat die aansluit op de gerenoveerde Sluisstraat en het  wel zeer geslaagde Sluispark.

Langzaamaan verstrengelen de vroegere binnenhaven aan de Vismarkt en de nieuwe haven, de Vaart, in elkaar en ook dit zal beide locaties versterken!

Luc Ponsaerts
Gemeenteraadslid Open Vld
23/01/2017

Dit principe bepaalt de rangorde van wenselijke vervoerwijzen (S staat voor stappen, T voor trappen, O voor openbaar vervoer, P voor privé, individueel gemotoriseerd).

Men zal misschien opperen dat een afzonderlijk voetgangersbeleidsplan een overbodige luxe is en dat men een aantal maatregelen moet bundelen in een overkoepelend mobiliteitsplan.

Wij vinden dat de voetganger een aparte benadering verdient. Jaarlijks een bepaalde som besteden aan het herstellen van een beperkt aantal voetpaden is onvoldoende.

Op vele plaatsen zijn de stoepen in lamentabele staat, zijn ze te smal of kunnen ze niet gebruikt worden omwille van de obstakels (doorgaans fietsen), ook de aangewende materialen zijn niet altijd even gebruiksvriendelijk.

Je moet voor een moeder met een kinderwagen of een oudere met een looprek toch het nodige respect opbrengen en hun verplaatsing faciliteren.

Ook mensen met een beperking hebben het niet gemakkelijk. Toegankelijkheid is een basisrecht.

Door het wegnemen van verkeerslichten en zebrapaden voelt de voetganger zich onzeker, men verliest een houvast.

Tot voor kort beperkten voetgangerszones zich voornamelijk tot de winkelassen en de historische centra van grote steden.

Tegenwoordig maken heel wat steden in het kader van hun mobiliteitsbeleid werk van een kwalitatieve voetgangersinfrastructuur.

Aandacht voor voetgangers in het verkeer beperkt zich natuurlijk niet tot de kwaliteit van stoepen en de veiligheid van oversteekplaatsen.

Om een goed voetgangersbeleid te voeren, is een integrale benadering van de publieke ruimte nodig.

Te voet gaan is méér dan een verplaatsing. Wie zich te voet op straat begeeft, kan een praatje maken, heeft tijd voor een toevallige ontmoeting, heeft meer oog voor details in de omgeving of kan op een bank de krant lezen. Kortom de sociale cohesie wordt versterkt.

Publieke ruimte is voor voetgangers niet alleen verkeersruimte, maar ook verblijfs- en ontmoetingsruimte.

Meer dan ooit, in het kader van een veranderende mobiliteit, is aandacht besteden aan het voetgangersverkeer en inventief zijn op dit gebied, een must!

Ook het onderling respect en de hoffelijkheid ten opzichte van mekaar hoe je, je ook verplaatst moet meer worden aangewakkerd en moet het onderwerp zijn van sensibilisering. Niemand is “Koning in het verkeer”! Alleen via hoffelijkheid en onderling respect zullen wij het redden.

`Wij vragen aan het stadsbestuur dat er een doortastend voetgangersbeleid zou worden gevoerd.

Luc Ponsaerts
Gemeenteraadslid Open Vld
19/12/2016